Strona korzysta z plików cookies aby ułatwić korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych.
Możesz zablokować te pliki zmieniając ustawienia przeglądarki. Brak blokady oznacza zgodę się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia.
Więcej informacji w naszej polityce prywatności.  Zamknij komunikat
PAŃSTWOWA AGENCJA ROZWIĄZYWANIA PROBLEMÓW ALKOHOLOWYCH
Wyłšczona obsługa JavaScript lub brak przeglšdarki FLASH
Wyłšczona obsługa JavaScript lub brak przeglšdarki FLASH
Start arrow Informacje prawne arrow Pytania i odpowiedzi - zezwolenia
Aktualności
Akty Prawne
Szkody zdrowotne i uzależnienie
Certyfikacja terapeutów
Lecznictwo odwykowe
Placówki lecznictwa
Rodzina, dzieci
Świetlice socjoterapeutyczne
Przeciwdziałanie przemocy
Alkohol i młodzi Polacy
Zagrożenia życia publicznego
Partnerzy i zespoły ekspertów
PARPA - kontakt, informacje
Kalendarz Wydarzeń
Imieniny
31 Października 2014
Piątek
Imieniny obchodzą:
Alfons, Alfonsyna,
Antoni, Antonina,
August, Augusta,
Godzimir, Godzisz,
Lucylla, Łukasz,
Saturnin, Saturnina,
Urban, Wolfgang
Do końca roku zostało 62 dni.
Pytania i odpowiedzi - zezwolenia Drukuj Wyślij znajomemu
Webmaster: Andrzej   
10.01.2008.

NAJCZĘSTSZE PYTANIA I WĄTPLIWOŚCI ZWIĄZANE Z INTERPRETACJĄ PRZEPISÓW REGULUJĄCYCH WYDAWANIE I COFANIE ZEZWOLEŃ NA SPRZEDAŻ NAPOJÓW ALKOHOLOWYCH

 

Czy 6 miesięczny zakaz ubiegania się wydanie zezwolenia, ze względu na niezłożenie oświadczenia lub niedokonanie opłaty, obowiązuje również w innych punktach sprzedaży prowadzonych przez przedsiębiorcę?

Zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych stanowi decyzję administracyjną składającą się z kilku zasadniczych elementów, do których należy między innymi określenie:

  1. przedsiębiorcy,
  2. miejsca w którym przedsiębiorca korzysta z zezwolenia,
  3. rodzaju napoju alkoholowego na który zostało udzielone zezwolenie,
  4. rodzaju działalności objętej zezwoleniem (sprzedaż do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży).

Jednym z istotniejszych pośród wskazanych wyżej elementów zezwolenia jest określenie miejsca, w którym będzie prowadzona sprzedaż, świadczą o tym przede wszystkim:

  1. określenie właściwości organu zezwalającego zgodnie z lokalizacją punktu sprzedaży, por. art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473, dalej - ustawa.),
  2. wymóg uzyskania pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z odpowiednimi uchwałami rady gminy, por. art. 18 ust. 3a ustawy,
  3. określenie jako jednego z warunków korzystania z zezwolenia – wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu, por. art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 14 marca 1997 r. (sygn. art. – II SA 1156/96) w uzasadnieniu do wyroku podniósł, iż zezwolenie na sprzedaż alkoholu jest decyzją o charakterze przedmiotowo-podmiotowym, wydaje się je bowiem dla indywidualnie oznaczonej osoby (fizycznej lub prawnej) i dla konkretnie określonego miejsca.
Odnosząc się, zatem do konkretnej sytuacji, w której przedsiębiorca nie składa oświadczenia o wartości sprzedaży lub nie wnosi w terminie opłaty za korzystanie z zezwolenia, zaś organ zezwalający wygasza wyłącznie zezwolenie, którego dotyczy przesłanka wygaszenia (por. art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy). Stosując sankcję, określoną w art. 18 ust. 13 ustawy, polegającą na uniemożliwieniu przedsiębiorcy ubiegania się o wydanie zezwolenia przez okres 6 miesięcy od wydania decyzji o wygaszeniu zezwolenia, stosuje się ją wyłącznie w odniesieniu do zezwolenia za korzystanie, z którego przedsiębiorca nie zapłacił, nie zaś do pozostałych zezwoleń, z których być może korzysta on tak w omawianym, jak i innych prowadzonych przez siebie punktach sprzedaży.

„Co oznacza pojęcie „organizacji przyjęć”, użyte w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi?


„Zgodnie z art. 18[1] ust. 4 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 z późn. zm.), zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych na okres do 2 lat, mogą być wydane przedsiębiorcom prowadzącym działalność polegającą na organizacji przyjęć. Jednocześnie przepisy nie precyzują pojęcia tego rodzaju działalności przedsiębiorcy. Należy jednak pamiętać, iż celem wprowadzenia do wspomnianej ustawy omawianego przepisu było umożliwienie wydawania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przedsiębiorcom prowadzącym działalność kateringową. Obowiązujące aktualnie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. Nr 251, poz. 1885), w części 2 załącznika do rozporządzenia - „Schemat klasyfikacji” w sekcji „I” - „Działalność związana z zakwaterowaniem i usługami gastronomicznymi”, w pkt 56 - „Działalność usługowa związana z wyżywieniem” wymienia jako odrębną podklasę (56.21.Z) - „Przygotowywanie żywności dla odbiorców zewnętrznych (katering) i pozostała gastronomiczna działalność usługowa”. Zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w części 3 załącznika podklasa ta obejmuje:
- przygotowywanie i dostarczanie żywności świadczone w oparciu o zawartą z klientem umowę, na określone uroczystości do miejsc przez niego wyznaczonych,
- przygotowywanie i dostarczanie żywności dla odbiorców zewnętrznych.
W § 4 wspomniane wyżej rozporządzenie stanowi, iż poprzedno obowiązującą PKD wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 2 stycznia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. Nr 33, poz. 289 i Nr 165, poz. 1727) stosuje się do działalności oznaczonej zgodnie z tą klasyfikacją przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2009 r. Odwołanie do poprzedniego rozporządzenia jest tu o tyle istotne że w części 2 załącznika w sekcji „H” - „Schemat klasyfikacji”, jako odrębną podklasę (55.52.Z) również przewidziano prowadzenie działalności polegającej na przygotowywaniu i dostarczaniu żywności dla odbiorców zewnętrznych (katering). Jednakże zawarte w części 3 załącznika - „Wyjaśnienia”, zdają się być bardziej kazuistyczne od obecnych: Wyjaśniono mianowicie, iż podklasa ta obejmuje:
- przygotowywanie i dostarczanie żywności i napojów dla odbiorców zewnętrznych, np. dla:
- linii lotniczych,
- jadłodajni obwoźnych,
- szpitali,
- uroczystości weselnych i pozostałych uroczystości okolicznościowych

 

Co oznacza pojęcie „szkoła” oraz jak należy dokonywać pomiaru odległości od szkół lub innych miejsc wyznaczonych w uchwale rady gminy (miasta)
określającej strefy ochronne

Szkoła nie ogranicza się jedynie do obiektu, w którym odbywają się zajęcia edukacyjne, ale obejmuje również całość należącego do szkoły terenu, na którym znajduje się wspomniany obiekt oraz pozostałe budynki (przykładowo – sala gimnastyczna, aula).
Problem podobnej natury stał się przedmiotem orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku, który w wyroku z dnia 21 marca 2002 r. (sygnatura akt – SA /Bk 1278/2001, który w sentencji wyroku zauważył, że cyt: „Gdy chodzi o pojęcie, czy definicję „obiektu szkoły” jako obiektu chronionego nie można mieć wątpliwości, iż chodzi tu nie tylko o budynek szkoły, ale także teren wokół, czy przy szkole, z którego korzystają uczniowie gimnazjum (boisko, trawniki, place gier). Stąd w istocie granica obiektów takich jak szkoła jest równoznaczna z granicą posesji, na której usytuowany jest budynek szkoły. Nie można w każdym bądź razie utożsamiać pojęcia obiektu szkoły jedynie z budynkiem szkoły. Stąd granica szkoły jako obiektu chronionego jest równoznaczna z granicą posesji, terenu na którym znajduje się budynek szkoły i inne urządzenia służące uczniom do rekreacji i sportu”.
W związku z powyższym odległość punktu sprzedaży od między innymi szkół, powinna być mierzona nie od obiektu (szkoły), a od granicy terenu na którym obiekt został usytuowany. W sytuacji gdy uchwała nie określa sposobu dokonywania pomiaru odległości, celem wyjaśnienia wątpliwości można zatem ponownie odwołać się do orzecznictwa, którego problem był przedmiotem. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2005 r. (sygnatura akt – VI S.A./Wa 963/04; ZNSA 2005/2-3/108), ustalone przez Gminną Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, działającą na podstawie art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.), odległości pomiędzy punktami sprzedaży napojów alkoholowych a obiektami o szczególnym znaczeniu, takimi jak m.in. szkoły, powinny być mierzone wzdłuż osi dróg publicznych, przy których są one usytuowane, nie zaś przez nieruchomości należące do osób prywatnych.
Na terenie szkół obowiązuje bezwzględny zakaz sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych. Bezwzględny charakter zakazu wynika między innymi z faktu, iż obowiązuje on również w czasie wolnym od pracy lub nauki. Stad organizacja na terenie szkoły wszelkiego rodzaju imprez połączonych z podawaniem napojów alkoholowych jest nielegalna, zaś osoby spożywające w tym miejscu alkohol popełniają wykroczenie, o którym mowa w art. 431 ustawy.

 

Czy przedsiębiorca korzystający z zezwolenia na sprzedaż piwa może otrzymać zezwolenie jednorazowe na sprzedaż napojów alkoholowych
o wyższej zawartości alkoholu?

Zgodnie z art. 181 ust. 1 ustawy, jednorazowe zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych mogą być wydawane przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oraz jednostkom Ochotniczych Straży Pożarnych. Przepis nie precyzuje, z jakiego rodzaju zezwoleń muszą korzystać przedsiębiorcy ubiegający się o wydanie zezwolenia jednorazowego, co oznacza że zezwolenie jednorazowe mogą otrzymać zarówno przedsiębiorcy korzystający z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu, jak i poza miejscem sprzedaży, na sprzedaż napojów alkoholowych o dowolnej zawartości alkoholu.

 

Co należy rozumieć pod pojęciem „ogródka piwnego”?

Pojęcia takie jak „ogródek piwny” czy „kawiarenka letnia” nie zostały użyte w przepisach ustawy, zawierającej normy regulujące między innymi zasady wydawania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych oraz warunki i zasady prowadzenia sprzedaży detalicznej napojów alkoholowych. Używane są one wyłącznie w języku potocznym do określenia miejsc spożywania między innymi napojów alkoholowych na zewnątrz punktów sprzedaży gastronomicznej tych napojów. Prowadzenie „ogródka” odbywa się na podstawie zezwolenia udzielonego przedsiębiorcy na prowadzenie punktu sprzedaży gastronomicznej, do którego bezpośrednio przylega taki „ogródek”. „Ogródki” działające samodzielnie lub w oddaleniu od punktu sprzedaży gastronomicznej powinny być traktowane jako osobne punkty sprzedaży, działające na podstawie odrębnych zezwoleń.

 

Czy można wydać zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w tzw. „ogródku piwnym” zlokalizowanym przed sklepem?

Z racji funkcjonowania dwóch rodzajów zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, do spożycia w miejscu oraz poza miejscem sprzedaży, należy przyjąć założenie, iż „ogródki piwne” na wolnym powietrzu mogą być tworzone jedynie jako integralna część (przedłużenie) punktów prowadzących sprzedaż napojów alkoholowych do spożycia w miejscu sprzedaży, czyli gastronomicznych.
Za takim traktowaniem problemu świadczy również fakt, iż ustawa nie definiuje, użytego w art. 18 ust. 6 pkt 2 pojęcia – „lokalu stanowiącego punkt sprzedaży”. Omawiane pojęcie nie zostało również zdefiniowane w żadnym obowiązującym przepisie prawa.
Pojęcie lokalu, które może zostać zastosowane jako wskazówka interpretacyjna określono między innymi w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jednolity – Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.), zgodnie, z którym, cyt.: „Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.”.
Definicję budynku określa zaś art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity – Dz. U. z 2006 Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), jako taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.
Oznacza to, że przedsiębiorca starający się o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w ogródku piwnym zlokalizowanym przed sklepem, a nie mieszczącym się w budynku, napotka na problem związany z przedłożeniem „tytułu prawnego do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży”. Jednocześnie należy w tym miejscu wspomnieć, iż nie ma przeszkód formalnych by w tym samym miejscu (lokalu) funkcjonował na podstawie odrębnego zezwolenia lokal gastronomiczny oraz punkt sprzedaży detalicznej.

 

Czy przedsiębiorca prowadzący obrót hurtowy napojami alkoholowymi może otrzymać zezwolenie jednorazowe?

Zgodnie z art. 181 ust. 1 ustawy, przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oraz jednostkom Ochotniczych Straży Pożarnych mogą być wydawane jednorazowe zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Wspomniana wyżej ustawa w odniesieniu do sprzedaży hurtowej operuje pojęciem – „obrotu hurtowego”, które zostało zdefiniowane w art. 21 pkt 7 ustawy, zaś w odniesieniu do sprzedaży detalicznej, pojęciem – „sprzedaży napojów alkoholowych”.
W związku z powyższym należy uznać, że do uzyskania zezwolenia jednorazowego uprawniono wyłącznie przedsiębiorców posiadających zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oraz jednostki Ochotniczych Straży Pożarnych co oznacza, że przedsiębiorca prowadzący obrót hurtowy nie może uzyskać wspomnianego wyżej zezwolenia.

 

 

Czy zgoda właściciela, użytkownika lub administratora na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym,
mieści się w pojęciu zwykłego zarządu?

Czynność polegająca na wyrażeniu przez te osoby omawianej zgody – przekracza zakres zwykłego zarządu.
Należy odnieść się w tym miejscu również do przepisu art. 19 ustawy o własności lokali, zgodnie z którym w przypadku, gdy liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych, należących nadal do dotychczasowego właściciela, nie jest większa niż siedem, do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności. Kodeks cywilny reguluje zaś problematykę czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu w art. 199 w taki sposób, iż do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W braku takiej zgody współwłaściciele, których udziały wynoszą co najmniej połowę, mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeknie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli.

Czy przedsiębiorca może korzystać z zezwolenia w podnajętym lokalu?

Zgodnie z art. 668 § 1 Kodeksu cywilnego najemca może rzecz najętą oddać w całości lub części osobie trzeciej do bezpłatnego używania albo w podnajem, jeżeli umowa mu tego nie zabrania. Wspomniany wyżej przepis ma zastosowanie również do najmu lokali (por. 680 Kc).
W związku z powyższym, przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w lokalu najmowanym lub podnajętym na podstawie umowy cywilnoprawnej, posiada tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, o którym mowa w art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy, co oznacza że może prowadzić tego rodzaju działalność pod warunkiem spełnienia pozostałych wymogów określonych we wspomnianej wyżej ustawie.

Jak najbliższy członek rodziny przedsiębiorcy może stać się sukcesorem obowiązków związanych z korzystaniem z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych?

Zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy, zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych może być wydane na wniosek wyłącznie przedsiębiorcy. Pojęcie przedsiębiorcy zostało natomiast zdefiniowane w przepisie art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 z późn. zm.), zgodnie z którym przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą, jak również wspólnicy spółki cywilnej.
Zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w danym punkcie sprzedaży stanowi decyzję administracyjną, której zasadniczym elementem jest wskazanie w jej treści strony postępowania, a zatem wnioskującego o nie przedsiębiorcy. W związku z powyższym przestrzeganie warunków korzystania z zezwolenia, w tym również wnoszenie stosownych opłat, stanowi obowiązek wyłącznie przedsiębiorcy z niego korzystającego, zaś po zakończeniu działalności (wygaszeniu decyzji) nie może przechodzić na innych przedsiębiorców.
W związku z powyższym, w sytuacji gdy w danym miejscu sprzedaży działalność gospodarcza, polegająca na sprzedaży napojów alkoholowych, prowadzona jest przez przedsiębiorcę, który zamierza zaprzestać jej prowadzenia, a w tym samym miejscu sprzedaży członek jego rodziny zamierza rozpocząć jej prowadzenie – brak jest podstaw prawnych do żądania od nowego przedsiębiorcy wnoszenia opłat związanych z korzystaniem z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. których wysokość uzależniona jest od obrotu dokonanego przez poprzedniego przedsiębiorcę prowadzącego poprzednio działalność w tym samym miejscu. Nie ma znaczenia również fakt, iż nowy przedsiębiorca jest członkiem najbliższej rodziny poprzedniego przedsiębiorcy.

 

Jak należy zdefiniować pojęcie budynku mieszkalnego wielorodzinnego?

Zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane, budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym jest budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku.
Interpretując, zatem przywołany przepis a contrario należy uznać, iż budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym jest budynek w którym wydzielono więcej niż dwa lokale mieszkalne.

 

Czy można rozpatrzyć wniosek przedsiębiorcy przeciwko któremu prowadzone jest postępowanie karne w związku z prowadzeniem przez niego sprzedaży alkoholu bez zezwolenia?

Ustawa, nie zawiera przesłanki odmowy udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przedsiębiorcy przeciwko, któremu prowadzone jest postępowanie karne w związku z popełnieniem przez niego, czynu określonego w art. 43 ust. 1 wspomnianej wyżej ustawy.
Odmowa może nastąpić jedynie w przypadku orzeczenia przez sąd środka karnego w postaci zakazu prowadzenia działalności objętej zezwoleniem, o czym, zgodnie z art. 181 Kodeksu karnego wykonawczego, sąd ma obowiązek poinformować organ administracji właściwy dla miejsca zamieszkania skazanego lub dla miejsca prowadzenia działalności gospodarczej objętej zakazem..

Co należy rozumieć pod pojęciem „środki i obiekty komunikacji publicznej”?

 

  1. obiekty komunikacji publicznej – oznaczają obiekty wykorzystywane do obsługi pasażerów oraz środków komunikacji publicznej, takie jak np. dworce, stacje kolejowe, porty lotnicze oraz morskie, przystanie żeglugowe.
  1. środki komunikacji publicznej – oznaczają środki (urządzenia) służące komunikacji publicznej, takie jak np. pociągi, autobusy, statki pasażerskie lub samoloty pasażerskie.

 

Jak należy rozumieć pojęcie „opłaty proporcjonalnej”?

W roku nabycia zezwolenia lub utraty jego ważności, opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych dokonuje się w wysokości proporcjonalnej do okresu ważności zezwolenia. Jak widać, przepis nie precyzuje czy obliczanie opłaty proporcjonalnej ma się odbywać w oparciu o podział na dni, tygodnie czy miesiące. Oznacza to, iż wyboru określonej metody obliczania wysokości opłaty proporcjonalnej należy dokonywać indywidualnie.
Przykładowo, w sytuacji gdy zezwolenie zostaje wydane w trakcie trwania określonego miesiąca, wysokość opłaty miesięcznej dokonuje się w oparciu o podział na poszczególne dni pozostające do końca danego miesiąca, zaś, gdy zezwolenie wydaje się od pierwszego dnia danego miesiąca wtedy wysokość opłaty oblicza się z podziałem na poszczególne miesiące pozostające do końca danego okresu rozliczeniowego.

 

Co należy rozumieć pod pojęciem „obiektów lub miejsc kultu religijnego”?

Zgodnie z art. 3 pkt 4 lit a) ustawy Prawo budowlane, jako obiekty małej architektury – zdefiniowano niewielkie obiekty, w tym obiekty kultu religijnego, takie jak kapliczki, krzyże przydrożne oraz figury. Zaś w załączniku do wspomnianej ustawy, określającym kategorie obiektów budowlanych, w kategorii X wymienione zostały budynki kultu religijnego, takie jak kościoły, kaplice, klasztory, cerkwie, zbory, synagogi, meczety oraz domy pogrzebowe i krematoria.
Jeżeli w uchwale rady gminy, podjętej na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy, chciano zakazać sprzedaży napojów alkoholowych wokół miejsc lub obiektów kultu religijnego, należało samodzielnie zdefiniować użyte pojęcia lub wskazać definiujący je akt prawny. W każdym razie, podane wyżej definicje określone w ustawie - Prawo budowlane, nie są wiążące. Mogą, zatem zostać użyte wprost lub przeformułowane zgodnie z potrzebą środowiska lokalnego.
Dla pełniejszego wyjaśnienia problemu można również odwołać się do dotychczasowego orzecznictwa sądów. Przykładowo, w tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 1991 r. (sygnatura akt – II SA 391/91) podniesiono, iż miejscami kultu religijnego są miejsca, w których stale i systematycznie zbierają się wierni danej religii (wyznania) dla wzięcia udziału w nabożeństwach i innych zorganizowanych formach sprawowania kultu religijnego. Zdaniem sądu miejscami kultu religijnego, nie są kapliczki, które są w prawdzie czczone przez wiernych, ale w których, (obok których) nie zbierają się oni systematycznie dla sprawowania kultu w formach zorganizowanych.

Czy przedsiębiorcy, których poprzednie zezwolenia wygasły, występując o nowe zezwolenia, muszą wnosić opłatę podstawową ?

Zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych udzielane jest bowiem na czas określony w formie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że miedzy organem administracji, a przedsiębiorcą zostaje nawiązany stosunek administracyjno – prawny. W chwili wygaśnięcia stosunku, ze względu na upływ terminu ważności zezwolenia, ustają wszelkie wzajemne prawa i obowiązki jego stron. Brak, zatem podstaw do tego by żądać od przedsiębiorcy, którego zezwolenie wygasło ze względu na upływ jego ważności, wniesienia opłaty za następne zezwolenie (nowy stosunek administracyjno – prawny), na podstawie oświadczenia o wartości sprzedaży prowadzonej na podstawie poprzedniego zezwolenia.
Trzeba w tym miejscu zwrócić również uwagę na problem przerwy w prowadzeniu omawianej działalności, interpretując bowiem a contrario przepis art. 111 ust. 3 ustawy, należałoby uznać że przedsiębiorcą kontynuującym działalność, a zatem zobowiązanym do wnoszenia opłaty podwyższonej jest każdy przedsiębiorca, który kiedykolwiek wcześniej prowadził działalność na podstawie zezwolenia. Stąd przyjęcie rozwiązania, zgodnie z którym za przedsiębiorcę kontynuującego działalność, uznaje się wyłącznie tego który prowadził ją w roku poprzednim, nie znajduje prawnego uzasadnienia.
W związku z powyższym, opłatę podwyższoną wnoszą wyłącznie przedsiębiorcy korzystający z zezwolenia w trakcie okresu jego ważności.

 

Czy zaświadczenie może zastąpić decyzję państwowego powiatowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu?

 

Z dniem 28 listopada 2006 r. weszła w życie ustawa o z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225, dalej - ustawa), której art. 105 wprowadził zmianę do przepisu art. 18 ust. 6 pkt 4 ustawy, zgodnie, z którą przedsiębiorca występujący o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych obowiązany jest załączyć do wniosku o wydanie wspomnianego zezwolenia - decyzję właściwego państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu, o której mowa w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.
Wspomniana wyżej ustawa nie zawiera przepisów przejściowych, co oznacza że nowe wymogi stosuje się w odniesieniu do wszystkich przedsiębiorców występujących o wydanie zezwolenia po dniu jej wejścia w życie (28 października 2006 r.).
Należy również zauważyć, iż ustawa stanowi wymóg przedłożenia decyzji, nie zaś zaświadczenia, stąd należy uznać, iż załączenie do wcześniej wymaganej decyzji zaświadczenia o dokonaniu wpisu do rejestru zakładów nie stanowi wypełnienia norm ustawowych.
Zgodnie ze stanowiskiem Głównego Inspektora Sanitarnego, w oparciu o przepis art. 122 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, jako podstawę dokonania przez organy inspekcji sanitarnej niejako „automatycznego” wpisu do rejestru zakładów przedsiębiorców legitymujących się decyzją wydaną w oparciu o wcześniej obowiązujące regulacje, uznając w konsekwencji ważność tych decyzji.

Czy organ zezwalający może uwzględnić warunkową decyzję państwowego powiatowego inspektora sanitarnego o warunkowym zatwierdzeniu zakładu?

Nakładający wymóg uzyskania omawianej decyzji przepis art. 18 ust. 6 pkt 4 ustawy literalnie odnosi się do przepisów ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, która to przewiduje warunkowe zatwierdzenie zakładu, w drodze decyzji państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. W związku z powyższym należy uznać, iż w sytuacji gdy przedsiębiorca załączy do wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, omawianą warunkową decyzję, wówczas organ zezwalający może uznać, iż spełnił on określony wymóg. Pamiętając jednocześnie, iż zgodnie z art. 65 ust. 3 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, w określonych przypadkach do kompetencji właściwego inspektora sanitarnego należy wykreślenie z rejestru zakładów, co jest równoznaczne z zaprzestaniem obrotu artykułami żywnościowymi (w tym również napojami alkoholowymi).

 

Czy decyzji o wygaszeniu lub cofnięciu zezwolenia można nadać
rygor natychmiastowej wykonalności?

Omawianym decyzjom nie może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności gdyż nie spełniają one żadnej z przesłanek określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Oznacza to, iż decyzja nie może zostać wykonana do czasu jej uprawomocnienia, zaś złożenie odwołania wstrzymuje jej wykonanie, por. art. 130 Kpa. W zakresie zezwoleń oznacza to że do czasu uprawomocnienia się decyzji I lub II instancji, przedsiębiorca może prowadzić sprzedaż napojów alkoholowych.

Czy zezwolenie na wyprzedaż posiadanych zapasów napojów alkoholowych może być wydane w przypadku cofnięcia zezwolenia?
Zgodnie z art. 184 ustawy, na wniosek przedsiębiorcy, którego zezwolenie wygasło z przyczyn wymienionych we wspomnianej ustawie, organ zezwalający może wydać zezwolenie z określeniem terminu na wyprzedaż posiadanych, zinwentaryzowanych zapasów napojów alkoholowych, jednakże przepis ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji wygaszenia zezwolenia nie zaś jego cofnięcia.

 

Sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych na imprezie masowej

Zgodnie z treścią art.8a ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2009 Nr 62 poz.504 z późn. zm.) „1. Na imprezie masowej, z wyłączeniem imprezy masowej podwyższonego ryzyka, dozwolone są sprzedaż, podawanie i spożywanie napojów alkoholowych zawierających nie więcej niż 3,5% alkoholu.2. Sprzedaż, podawanie i spożywanie napojów alkoholowych mogą odbywać się wyłącznie w miejscach do tego wyznaczonych. 3. Sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych mogą być prowadzone wyłącznie przez podmioty posiadające zezwolenie, o którym mowa w art. 18(1) ust. 4 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473, z późn. zm.).4. Niedozwolona jest sprzedaż napojów alkoholowych w twardych opakowaniach, w szczególności wykonanych ze szkła, metalu lub tworzyw sztucznych, które wykorzystane niezgodnie z ich przeznaczeniem mogą stanowić zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego.5. Do wniosku o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej organizator dołącza informację o rozmieszczeniu miejsc i czasie, w których będą sprzedawane, podawane lub spożywane napoje alkoholowe.”

A zatem sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych podczas trwania imprezy masowej mogą prowadzić tylko przedsiębiorcy którzy posiadają zezwolenie tzw. kateringowe, o którym mowa w art. 181 ust. 4 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ( Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 z późn. zm.) „Przedsiębiorcom, których działalność polega na organizacji przyjęć, zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych mogą być wydawane na okres do dwóch lat. Do zezwoleń nie stosuje się przepisów art. 18 ust. 5 pkt. 5, ust. 6 pkt.2-4, ust. 7 pkt. 4, 5 i 7, ust. 9, ust. 10 pkt. 3 oraz ust. 12 pkt. 1 i 3.”

Ponadto należy zwrócić uwagę, iż to organizator przedmiotowej imprezy decyduje o rozmieszczeniu miejsc i czasie, w których będą sprzedawane, podawane lub spożywane napoje alkoholowe. Ustawodawca zapewnił tym samym organizatorowi pewną swobodę w tym zakresie, ponieważ nie określił żadnych wymogów dotyczących lokalizacji tych miejsc. Innym ograniczeniem, niezwykle ważnym ze względów bezpieczeństwa, jest kwestia opakowań, w jakich sprzedaje się napoje alkoholowe. Ustawodawca nie określił jednak w jakich opakowaniach sprzedaż może się odbywać, z jakich materiałów opakowania mogą być wykonane ani jaka może być ich dopuszczalna wielkość (pojemność). Wskazał jedynie, że zabroniona jest sprzedaż napojów alkoholowych w twardych opakowaniach, w szczególności wykonanych ze szkła (np. butelka, kufel), metalu (np. puszka aluminiowa) lub tworzyw sztucznych (np. butelki plastikowe), które wykorzystane niezgodnie z ich przeznaczeniem (np. rzucone na murawę, do innego sektora, rozbite i użyte w bójce czy pobiciu) mogą stanowić zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego (np. spowodować obrażenia ciała). Dlatego też kontrola tych kwestii leży również po stronie organizatora imprezy masowej.

Zmieniony ( 21.02.2014. )
 
następny artykuł »
2014 PARPA - Państwowa Agencja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych -  Polityka Plików Cookie